Δέσποινα Πυρκεττή

Όταν η Αγκράδο μιλά ελληνικά, οι λέξεις της περιφέρονται ξεδιάντροπα από το βουλεβάρτο της επίσημης λεκτικής επικοινωνίας μέχρι τα παρασόκακα της οικείας γλώσσας, συγκροτώντας μιαν ιδιαίτερη ιδιόλεκτο. Όπως η Αγκράδο ως προσωπικότητα αποκλίνει από τη νόρμα, έτσι και ο λόγος της απoκλίνει από τον συμβατικό κώδικα της γλώσσας. Η ελληνική μετάφραση ενεργοποιεί τους συνειρμούς που αναπαράγουν την πρόθεση του πρωτοτύπου, την λεγόμενη «δυναμική ισοδυναμία». (Σημείωμα Μεταφράστριας, 2010).

Που κάποιον άκουσα πως η Ντίνα ήταν αναγιωτή τζιαι όι κόρη της Μαρίτσας. Ήταν, λαλεί, η κόρη μιας τουρκούς πουτάνας που επέθανεν στην γέννα τζιαι ανέλαβεν η Μαρίτσα το μωρόν της συνα-δέλφισσάς της. Εσυλλάβιζέν το τζιειν’ το «συνα-δέλφισσας» σαν να έθελεν να πει πως ήταν θκυο φορές πουτάνα. Έτσι πλάσμαν όμως εν εξαναπερπάτησεν την γην.

Η έρευνα επιβεβαίωσε ότι η βασιλική αγρέπαυλη ιδρύθηκε στο τελευταίο τρίτο του 14ου αιώνα σε μια περιοχή ακατοίκητη από τον 8ο αιώνα, όπως και τα χωριά Ποταμιά και Άγιος Σωζόμενος· για το τελευταίο, η χρονολόγηση αυτή επιβεβαιώθηκε από τη στρωματογραφία και την εύρεση θησαυρού νομισμάτων που χρονολογείται μεταξύ 1368 και 1373. Η αγρέπαυλη, η οποία περιγράφεται ως εξοχικό ενδιαίτημα αναψυχής, είναι κατασκευασμένη από πελεκητή πέτρα και οργανώνεται σε τετράπλευρη κάτοψη γύρω από εσωτερική αυλή με τοξοστοιχίες. (απόσπασμα από «Γαλλικές ανασκαφές σε Ποταμιά-Άγιο Σωζόμενο» της Nolwenn Lécuyer.)

Κοιμάται αποκαμωμένη
διαγώνια του κρεβατιού
δεν ξέρω καν αν αναπνέει.
Δίπλα της
απλωμένος ο γιος μου
σκεπασμένος με φύλλα της νύχτας.
Η μυστική ανεμόσκαλα της σελήνης
θα ξεδιπλωθεί
αλλά θα την ανέβω πάλι μόνος.
Εκείνη θα ξυπνήσει
θα προσέξει της ανεμόσκαλας
την άσκοπη αιώρηση
και θα την μαζέψει
να την βάλει στο ντουλάπι
όπως τόσα άλλα πράγματα
που ανεξήγητα κάποτε
ρίχνει ο ουρανός.

When Gao Jialin woke up, he had no idea what time it was, though it was almost noon. Every day of the past month had been the same: he’d go to bed early and get up late, but he didn’t spend a lot of time actually sleeping. He’d spend the whole night, the whole night, with his eyes wide open. From the wildly twisted quilt, one could see he had been suffering, not sleeping. As dawn approached, his parents would begin to grope around, noises would float in from the village, and he would finally rouse himself into a state of half consciousness. He could sort of make out his mother bringing some firewood in from the courtyard and puttering around with the bellows. He also heard his father’s limping walk — a light step, a heavy step — as he moved across the floor to gather his tools before heading out into the mountains. Jialin would hear his father talking to his mother about making something better for dinner tonight… then he’d close his eyes, holding in tears, and go back to sleep.

Daughter

Your feisty birth drizzles clean
This dark January dawn and I
Lighten with your mother’s body
While the flame of your hair
Retraces filtrations of spring