Με την Οινοποίηση (2014), ο Νικολαΐδης διευρύνει τα όρια του είδους. Διατηρώντας τη δομή του χαϊκού και την αισθητηριακή του εστίαση σε φευγαλέες στιγμές, εμπλουτίζει μορφή και περιεχόμενο με δύο διακριτά είδη διαλόγου.
Ο πρώτος διάλογος, με τίτλο «Το κρασίν τζαι το ποίημαν στρακόττον», αναπτύσσεται ως στιχομυθία σε τέσσερα χαϊκού. Το περιεχόμενο είναι, ασφαλώς, ευφορικό, αφήνοντας χώρο για λογοπαίγνια και ευφυολογήματα ανάμεσα στο κρασί («Βρίξε τζαι πίννε») και το ποίημα («Όι λαομόν»).
Στον δεύτερο διάλογο, το κρασί εμφανίζεται με την αρχαία ελληνική του ονομασία, «οἶνος», αρσενικού γένους, να απευθύνεται στην ποίηση, θηλυκού γένους. Σε αυτά τα δεκαοκτώ χαϊκού, που ολοκληρώνουν την ενότητα «Κυρίως Κρασίν», κάθε συνομιλητής καταλαμβάνει εναλλάξ ένα τρίστιχο. Η διάλεκτος αποδεικνύεται πρόσφορο εργαλείο, καθώς συνυφαίνει λυρικά μοτίβα με μία ερωτική ευαισθησία, ενώ ταυτόχρονα αντηχεί τις αναγεννησιακές Ρίμες Αγάπης, ανθολογία 156 ερωτικών ποιημάτων σε ποικίλα μετρικά σχήματα, που φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο οι ελληνόφωνοι ποιητές της Κύπρου προσέγγισαν την πετραρχική παράδοση.
Αν δεν μ’ αγαπάς
Να μεν ξαναπιείς κρασίν
Φως μου ποττέ σου.